Lepiej się zagubić

Taką refleksją podzielił się Karol po półrocznych rowerowych wypadach w okolicę. Kiedy ruszał po raz pierwszy w tym sezonie, miał dwa stare kółka i skąpy plan: kierować się na azymut. Dzisiaj, zaopatrzony w profesjonalny sprzęt, wytycza trasy na mapie, jeździ z komórką (która pokazuje mu, gdzie się obecnie znajduje oraz liczy, ile spalił kalorii), a po wycieczce opisuje swoje dokonania na endomondo.com. I co?
I nic. Zero emocji. To już nie to samo co kiedyś, gdy gubił się wśród leśnych dróg,nie wiedząc, gdzie wyjedzie. Gdy w każdej wycieczce było coś z pasjonującej przygody odkrywcy. I tylko przypadkiem odnaleziona kapliczka, ambona czy stara studnia świadczyła, że gdzieś niedaleko musi być wieś.
Lecz gdzie? Więc znów ruszało się na chybił trafił, często w przeciwnym kierunku niż się chciało,
żeby po pewnym czasie wrócić w to samo miejsce. I nawet jeśli potem okazywało się, że to raptem
pięć minut drogi od działki, przez chwilę było się na końcu świata, przez chwilę kotłowało się
w głowie: "Jak stąd do czorta wyjechać?", przez chwilę ściskało w żołądku, że: "A może jednak się zgubiłem?". Teraz kusi komórka. Karol spogląda na GPS'a i... czar pryska.

Początek sezonu na starym Giant'cie. Łacha piasku na Wiśle, na wysokości Paprotni.

Okolice Woli Życkiej.

Jedna z wielu polnych dróg. W tle wieże kościoła w Korytnicy.

Między Jabłonowcem a Kobusami.

Pola pod Korytnicą.

Stawy pod Maciejowicami, okolice Bagien Orońskich.

Okrzejka.

Połowa sierpnia, nowy zakup przy snopku w Stasinie.

Coś się chmurzy tego lata

Najczęstszy ludzki błąd - nie przewidzieć burzy w piękny czas.

Niccolò Machiavelli

Tacy sami

Podoba mi się ostatnia reklama Leroy Merlin - o bohaterach w swoim domu.

Młode małżeństwo wyjeżdża co weekend na wieś, eleganckie pantofle zamienia na trapery, laptopy na siekierę i buduje siedlisko. Podoba mi się, bo opowiada o ludziach takich jak my. Myślałam, że jesteśmy lifestylowymi dinozaurami, że teraz to tylko Zbawiks, targi śniadaniowe i lansik na miejskich rowerach się liczą. A tymczasem proszę, reklama. Czyli ktoś jeszcze, tak jak my, zamiast do modnej knajpki rzuca się w wir prac ziemno-rzeczno-budowlanych; ktoś jeszcze, tak jak my, wysłuchuje uwag zdziwionych sąsiadów: "Na weekend przyjechali, a zamiast odpoczywać, pracują od rana do wieczora"; ktoś jeszcze siada wieczorem na progu/ pomoście/ ławce i patrzy na zachodzące słońce - zmachany do kresu wytrzymałości, ale szczęśliwy. 

Dobrze wiedzieć, że nie jesteśmy sami.

Rzeka my love

Sezon urlopowy sprzyja refleksjom na temat tego, co by się chciało zmienić w swoim życiu i... na działce. 

Sąsiad zadumał się pod płotem: - Tak, dobrze się gdzieś ruszyć, żeby po powrocie stwierdzić, że tutaj jest najlepiej. 

A my? Miejmy odwagę się przyznać: zdrajcy! Pojechali na Mazury, napatrzyli się na wypasione siedliska i w głowach się poprzewracało. Wróciliśmy z wakacji i zaczęliśmy wybrzydzać. Że więcej słońca by się przydało. Że ciasno. Że pod kuchennym oknem nie kwitną malwy. Że okiennice ładniejsze byłyby zielone. A w ogóle to nie ma werandy i jakiś ten domek mizerny. Eh, wziąłby tak człowiek i coś pobudował od nowa. O, w Kruszynie jest piękna ziemia, leży odłogiem, pod lasem, sad można by założyć. W Podebłociu też ładny zakątek, chata mazowiecka na pewno by się zmieściła. W Strychu działka ze starym kasztanem - oczami wyobraźni już widzimy dębową ławę i moskitierę romantycznie przewieszoną przez gałęzie.

Tylko... Tylko jakby czegoś brakuje... Jakby za cicho. Za monotonnie w krajobrazie. Nie ma wierzb podgryzanych co sezon przez bobry. Nie ma irysów ani kaczeńców. Nie słychać szmeru wody między drzewami. Cóż, po prostu nie ma rzeki.

Zadumaliśmy się z sąsiadem: - Tak, dobrze się gdzieś ruszyć...

Dobra rada od sąsiada

Ale ten hamak to kiepski macie! - bez pardonu wytyka nam sąsiad. - Czemu? - pyta zdziwiony tata.
- No bo taki nienaciągnięty... U mnie to napięty jak struna - chwali się. - Trzeba... I tu następuje długa lista hamakowych powinności.
(Dla jasności: hamak ma od roku, my od lat piętnastu).

Ojojoj, ale kropki masz na aucie! - dostrzega sokolim wzrokiem. - No tak, żywica - kiwa głową znawcy.
- Ja to plandekę sobie kupiłem, naprawdę warto.
(Aż dziwne, że jego samochód tak samo upaćkany jest jak nasz).

A czemu bramy nie macie automatycznej? Ja to innych nie uznaję, co będę się szarpał i sam otwierał... (Jakoś szarpie się już od dekady).

- Sąsiad! A po co ty te igły z podjazdu zamiatasz? Ja to mówię żonie, żeby pod żadnym pozorem nie zamiatała. Przecież to naturalny nawóz. No i piach się tak nie nosi.
(My też gdzie można igły zostawiamy, ale akurat na kamiennym podjeździe ładnie to nie wygląda).

- Sąsiad! Znowu kosisz? Ja to czekam, aż trawa wyrośnie porządnie i wykłosi się, to gęstą murawę
będę miał.
(Fakt, tak gęstą i wysoką, że z trudem można dojść do jego domu).

Ktoś jeszcze ma dobre rady?

tvp.pl